کنسرت موسیقی پاپ "احسان خواجه‌امیری" که از روز سه‌شنبه‌ی هفته گذشته در تالار بزرگ کشور (تهران) آغاز شده بود، پس از تمدید، دیشب آخرین اجراهای خود را در سال جاری به‌پایان رساند.
به گزارش خبرنگار بخش موسیقی خبرگزاری دانشجویان (ایسنا)، گروه نوازندگان خواجه‌امیری با سرپرستی زایا سلیمان و تنظیم علی ثابت در پنج روز هفت اجرا داشتند، با حدود ۲۸ هزار مخاطب؛ از روز سه‌شنبه اجراها یک سئانسی بود، اما در دو روز پایانی دو سئانسی شدند.
استقبال از این اجرا‌ زیاد بود و در مقایسه با سایر کنسرت‌ها، با تاخیر کمتری آغاز می‌شد و تا پایان اجرا یک‌نفس پیش می‌رفت.
خواجه امیری آثاری را اجرا کرد که بیشترشان را خودش ساخته‌ و عموما با شعرهایی از افشین یداللهی که خودش هم حضور هم داشت، همراه بود.

بخش زیادی از اجراها به تیتراژ‌های سریال‌های تلویزیونی مربوط می‌شدند؛ به همین دلیل، هرجا که خواجه امیری می‌خواست، مردم با او هم‌نوا می‌شدند.

سازهای ترومپت، ترومبون، ساکسیفون، کیبورد، گیتار، گیتارباس، گیتار کلاسیک، پرکاشن، درام، فلوت، سنتور، ویولن، سه‌تار، تنبک و دف پنج شب گروه را همراهی کردند.

خواجه امیری در پایان هم با کسب اجازه از پدر، یکی از آثار منتشرشده‌ی او را خواند.

وی شب گذشته که خستگی نیز بر او چیره شده بود، میهمان ویژه اجرایش را قاسم جعفری – کارگردان سریال‌های تلویزیونی – معرفی کرد؛ همان کسی که می‌گفت در شکوفایی کارش بسیار موثر بوده است.

پیش از پایان مراسم نیز ایرج – پدرش – برای جلوگیری از ازدحام احتمالی، به بیرون از سالن هدایت شد.

برای دانلود کلیک کنید

رضا صادقی متولد ۱۳۵۸
دیپلمه‌ی انسانی‌ست و شهر خود رادر بندرعباس را رها کرده و برای پیشرفت و گسترده
کردن کارش به تهران آمده است.

به نقل از رضا صادقی:"یک سال و نیمم بود که پزشکی، در
حالی که من تب شدید داشتم، پنی سیلین را در عصب پایم تزریق کرد. تمام بدنم از کار
افتاد… اولین پسر عباس صادقی (پدرم) در حال رفتن بود. از همه فامیل خواستند که
بیایند و مرا ببینند… ولی من بالاخره زنده ماندم و بدنم یکی دو سال بعد خوب شد،
ولی زانوهایم ضعیف ماند.

خیلی سالهاست
که خودم دنبالش (دنبال درمان) نرفتم، ولی شاید در آینده بروم. اگر استراحت
سه،

چهار ساله ای
به خودم بدهم شاید در آن فرصت اینکار را بکنم. خیلی هم هوس کردم که یک کوچولویی به
من "بابا" بگوید… الان یکی از پاهایم قدرتش از دیگری بیشتر است…. من در جبهه
نبودم و متولد ۱۳۵۸ هستم.

قبلا
طرفدار دو آتشه فوتبال و تیم پرسپولیس بودم ولی الان دنبال مشکی ام.

این عصاها —
یا به تعبیر خودم "همسفرهایم" — طرح خودم بوده اند چون می خواستم هر کجا که خواستم
بروم مثلا اگر کسی بالای کوه می رود، من هم بتوانم با کمک اینها آنجا بروم. من تا
بالای "دربند" رفته ام. دوست دارم یک روزی بدون اینها باشم، هر چند دلم برایشان تنگ
می شود…

با درست کردن
تک آهنگها بیشتر به دنبال آزمایش کردن بودم تا بفهم که آیا سبک خاصی مورد پسند قرار
می گیرد یا نه. من صاحب سبک نیستم و لی می توانم صاحب روش باشم.

من معتقدم که
تا زمانی که آهنگی ساخته نشده من صاحبش هستم وقتی که آهنگ بیرون می آید دیگه متعلق
به مردم است. خیلی از خوانندگان لطف می کنند و اسمی از من می برند، آنهایی که اسم
نمی برند این حس را ایجاد می کند که چیزی که متعلق به خلوت خودت است را از تو می
گیرند، رنگ می زنند و دوباره به مردم ارایه می کنند."

منبع:parsifa.com 

برای دانلود کلیک کنید